Ku: Nur Fitri Ari Santi Bafaqih
AYA hiji kabiasaan anyar dina kahirupan urang kiwari, nyaéta ngarasa perlu némbongkeun yén hirup téh salawasna hadé. Isuk-isuk muka média sosial, nu katempo téh rupa-rupa kabagjaan: aya nu keur liburan, aya nu meunang hadiah, aya nu némbongkeun kasuksésan, jeung aya ogé nu némbongkeun hubungan asmara anu katingalina sampurna. Urang tuluy ningali éta kabéh bari teu sadar yén kahirupan sorangan mimiti dibanding-bandingkeun jeung kahirupan batur.
Mémang, teu aya salahna lamun jalma hayang ngabagikeun kabagjaanana. Média sosial geus jadi bagian tina kahirupan sapopoé, tempat urang silih béjaan, silih sapa, jeung silih pikawanoh. Tapi, nu jadi pasualan téh nalika ngabagikeun carita robah jadi kabutuhan pikeun salawasna katempo hadé. Poto kudu alus, katerangan kudu matak narik, jeung unggahan dipiharep meunang réspon anu loba. Saolah-olah, hiji pangalaman kakara boga ajén lamun dipikanyaho ku balaréa.
Nu matak pikahariwangeun, kabiasaan ieu lalaunan bisa ngarobah cara urang ningali diri sorangan. Nalika unggahan teu loba nu resep, urang ngarasa kurang narik. Nalika ningali batur leuwih suksés, urang ngarasa tinggaleun. Padahal, jumlah nu resep dina layar teu bisa dijadikeun ukuran ajén diri hiji jalma. Kitu deui, kasuksésan batur henteu hartina kagagalan pikeun urang. Unggal jalma boga waktu, kaayaan, jeung lalampahan hirupna séwang-séwangan.
Urang ogé mindeng poho yén naon anu katempo dina média sosial téh ngan sabagian tina kahirupan. Jalma bisa némbongkeun seuri tanpa kudu nyaritakeun kasedihna. Bisa ngabagikeun kasuksésan tanpa kudu némbongkeun perjuangan anu panjang. Ku kituna, ngabandingkeun kahirupan sorangan jeung naon anu dipintonkeun ku batur téh lain hal anu adil. Urang keur ningali sakabéh kakurangan diri sorangan, bari ngan ningali bagian pangalusna tina kahirupan batur.
Sanajan kitu, média sosial henteu salawasna mawa pangaruh goréng. Loba jalma anu ngagunakeunana pikeun nyebarkeun élmu, ngabantu sasama, ngamajukeun usaha leutik, jeung nyuarakeun masalah anu perlu diperhatikeun. Hartina, nu kudu dipaliré lain saukur média sosialna, tapi ogé kumaha urang ngagunakeunana. Ulah nepi ka kahayang pikeun meunang pangakuan ti batur leuwih gedé tibatan kahayang pikeun ngarti kana diri sorangan.
Dina kaayaan saperti kieu, meureun urang perlu diajar deui ngarasakeun kahirupan tanpa kudu salawasna ngabuktikeunana ka batur. Aya kabagjaan anu cukup dirasakeun sorangan, aya kasuksésan anu teu kudu diumumkeun, jeung aya kasedih anu teu kudu dijelaskeun ka sakabéh jalma. Teu sakabéh hal kudu dijieun kontén. Sabab, hirup lain ngan ukur ngeunaan naon anu bisa dipintonkeun, tapi ogé ngeunaan naon anu sabenerna karasa jeung dijalankeun.
Tungtungna, urang kudu émut yén kahirupan téh lain panggung anu nungtut urang salawasna tampil sampurna. Teu kudu unggal poé katingali bagja, teu kudu unggal léngkah meunang pujian, jeung teu kudu unggal kasuksésan dipikanyaho ku balaréa. Média sosial cukup dijadikeun alat pikeun nyambung jeung dunya, lain tempat pikeun nangtukeun ajén diri. Sabab, hirup anu hadé lain hirup anu pangalusna dipintonkeun, tapi hirup anu dijalankeun kalawan sadar, jujur, jeung teu salawasna gumantung kana paniléyan batur.*
*Nur Fitri Ari Santi Bafaqih, mahasiswa semester 7 Prodi Ilmu Jurnalistik Fidkom UIN Sunan Gunung Djati nu keur tatahar nyanghareupan panalungtikan skripsi, nganjrek di Bandung, Jawa Barat.






































Comments