Ku: Ridhazia
HIJI wangunan pasantrén diberitakeun ambruk. Sanajan caritana béda pisan, tapi ngélingan kana judul novel AA Navis “Robohnya Surau Kami” nu munggaran medal taun 1956.
Kiwari, lantaran ambrukna pasantrén, teu saukur nyababkeun tatu, tapi ogé ngakibatkeun sababaraha santri nu cicing di dinya tilar dunya. Diberitakeun nepi ka Minggu (5/10) jumlah korban ngahontal 104 luka jeung 45 jalma tilar dunya.
Sadaya doa, simpati, jeung empati dipasrahkeun pikeun korban musibah ieu. Ogé aya harepan, engké aya hukuman pidana pikeun saha wae nu paling tanggung jawab kana kajadian ieu.
Kasejatian Musibah
Numutkeun rujukan ajaran Islam, musibah téh ujian pikeun manusa nu sok poho. Sakaligus pangéling pikeun manusa nu sombong. Sedengkeun pikeun jalma nu mungkir, musibah téh azab.
Pondokna, musibah téh lain saukur nasib atawa takdir nu datang kitu waé tuluy kudu ditarima bari sedih, terus poho.
Gagabah
Niat hade wungkul mah can cukup. Kudu dibarengan ku kaparigelan. Lamun duanana teu aya, bisa jadi kacobaan atawa sikep gagabah (kecerobohan, recklessness).
Kacobaan téh gagal nimbang akibat panggoréngna. Paripolah gegabah lantaran teu paduli kana bahaya.
Pondokna, kacobaan téh lumangsung lantaran euweuh pertimbangan nu asak. Sahenteuna, éta hal teu direncanakeun atawa digarap ku nu ahli.
Dihukum Pidana!
Sikep gagabah téh bisa nyababkeun hukuman pidana — hartina bisa dipanjara. Leuwih-leuwih lamun geus nyababkeun karugian jeung pati jalma.
Hukuman pidana pikeun kacobaan geus diatur dina sababaraha pasal dina KUHP, hususna Pasal 359 ngeunaan kalalaian nu nyababkeun maot.
Tindak pidana kacobaan téh lain delik aduan. Maksudna, bisa diprosés tanpa kudu nunggu laporan atawa pangaduan ti saha waé. Polisi wajib ngalakukeun panyelidikan jeung panyidikan nepi ka diadili di pangadilan. *
* Ridhazia, dosen senior Fidkom UIN Sunan Gunung Djati, jurnalis jeung kolumnis, paniten psikologi jeung komunikasi sosial pulitik, nganjrek di Bandung, Jawa Barat.
Comments