Ku: Widodo
PATALEKAN nu basajan. Tapi lamun ditepikeun di hareupeun Gedong DPR, bisa karasa rada nyeureud: ka mana Puan Maharani nalika rahayat datang mawa aspirasi?
Kemis, 27 Agustus 2026, DPR RI jadi salah sahiji puseur perhatian. Henteu ngan ku ayana aksi masarakat, tapi ogé ku Rapat Paripurna DPR anu ngabahas kamekaran RUU Perampasan Aset, hiji undang-undang anu salila mangtaun-taun siga “barang titipan” aspirasi publik.
Anu matak narik perhatian, nalika masarakat datang mawa tuntutan sangkan RUU éta geuwat disahkeun, Ketua DPR RI Puan Maharani teu katémbong nalika wawakil Aliansi Masyarakat Pati Bersatu (AMPB) ditarima ku pimpinan DPR.
Anu narima malah Wakil Ketua DPR Sufmi Dasco Ahmad babarengan jeung pimpinan DPR séjénna. Jeung tétéla éta pasamoan téh lain saukur acara poto-poto bari silih imut.
Di hareupeun wawakil AMPB, Dasco nepikeun komitmen yén RUU Perampasan Aset ditargetkeun diketok dina Rapat Paripurna panglaun-launna tanggal 15 Désémber 2026. Malah pimpinan DPR nyatakeun siap ngalungsurkeun jabatan lamun target éta teu kahontal. Komitmen éta ogé dituangkeun sacara tinulis.
Tah, di dieu patarosan publik jadi matak pikaresepeun. Lamun anu datang téh rahayat, naha anu manggihanana lain Ketua DPR? Bukankah DPR téh imah rahayat?
Bukankah Puan sorangan saterusna nyebutkeun yén DPR muka panto pikeun narima aspirasi masarakat, malah masarakat dipersilakeun nepikeun aspirasi ngaliwatan rupa-rupa mékanisme?
Memang, sacara kelembagaan pimpinan DPR bisa ngabagi tugas. Puan ogé geus ngajelaskeun yén henteuna dirina dina audiénsi téh bagian tina pembagian tugas di antara pimpinan DPR.
Sacara administratif, meureun geus beres. Tapi sacara politik? Can tangtu.
Sabab politik téh lain ngan saukur perkara hadir atawa henteu hadir dina daptar absén. Politik ogé perkara simbol jeung kawani pikeun nangtung di hareup nalika rahayat keur ngetrok panto.
Komo deui anu dibawa ku rahayat lain tuntutan rék ngawangun taman ulin di Senayan. Maranéhna datang mawa pasualan anu kacida seriusna: pemberantasan korupsi jeung panyitaan aset hasil kajahatan.
Salila ieu urang mindeng ngadéngé yén RUU Perampasan Aset masih merlukeun pembahasan, pendalaman, harmonisasi, partisipasi publik, jeung penyampurnaan substansi.
Hadé.
Éta kabéh memang bagian tina prosés législasi. Tapi rahayat ogé boga hak pikeun nanya: nepi ka iraha?
Sabab lamun teuing lila, RUU bisa robah jadi kawas goréngan di warung: cenah keur digoréng, tapi nu meuli teu kungsi nyaho iraha asakna.
Ayeuna sahenteuna aya hiji kamekaran anu matak narik perhatian. DPR méré tanggal. 15 Désémber 2026. Jeung lamun teu anggeus, pimpinan DPR nyatakeun siap mundur.
Tangtu ieu lain deui ngan saukur jangji politik biasa. Ayeuna publik geus boga kalénder pikeun ngingetna.
Tinggal urang antosan: naha tanggal éta bener-bener bakal jadi poé lahirna Undang-Undang Perampasan Aset, atawa balik deui jadi hiji tanggal anu diasupkeun kana musieum jangji politik.
Puan sorangan sanggeus Rapat Paripurna negeskeun optimisme yén RUU éta bisa diréngsékeun saméméh panutupan masa sidang Désémber. Anjeunna ogé nyebutkeun masih aya kira-kira opat satengah bulan pikeun ngaréngsékeunana.
Ku kituna, patarosan “Puan Maharani ka mana?” sabenerna lain saukur perkara ayana sacara fisik Ketua DPR nalika AMPB datang.
Patarosan anu leuwih penting nyaéta:
Naha Ketua DPR bener-bener bakal aya di hareup nalika jangji tanggal 15 Désémber éta kudu dipertanggungjawabkeun ka rahayat?
Sabab rahayat henteu ngan saukur merlukeun pimpinan DPR nalika kaméra televisi hurung.
Rahayat merlukeun pimpinan DPR nalika aspirasi keur ngetrok panto.
Jeung lamun rahayat geus jauh-jauh datang ti Pati ka Senayan, ulah nepi ka anu kapanggih téh ngan panto anu muka, tapi jalma anu ditéangan keur “rapat di tempat séjén”.
Ngaranna ogé imah rahayat. Masa nu boga imah malah hésé ditepungan? Atawa ulah-ulah, rahayat mémang meunang datang ka imah DPR, tapi kudu nyieun janji heula jeung kalénder politik?
Urang tungguan 15 Désémber 2026. Dina tanggal éta, rahayat moal deui nanya: “RUU Perampasan Aset iraha disahkeun?” Rahayat tinggal nanya: “Jangji anu kamari, masih inget?”*
* Widodo, kolumnis, praktisi penyiaran, Ketua Persatuan Penyiar Radio Indonesia (Persiari), nganjrek di Pontianak, Kalimantan Barat.
Comments