Ku: Ridhazia
NNGABEKUKEUN rekening bank anu ngaranna organisasi gerakan sipil, dumasar kana pamundut aparat penegak hukum, teu bisa dipisahkeun tina ayana represi politik.
Sahenteuna, tindakan meungpeuk éta rekening bisa ditempo minangka watesan kana kabébasan jeung ancaman. Hiji wangun represi jeung intimidasi pikeun nimbulkeun rasa sieun.
Padahal, sakuduna di nagara anu ngibarkeun bandéra nasionalisme jeung ngaku demokratis, tindakan sapihak aparat kaamanan teu matak masarakat beuki sieun pikeun nyoarakeun kritik.
Sabalikna, rohangan pikeun ngalaksanakeun unjuk rasa malah beuki lega jeung ngalegaan. Éta rohangan moal bisa dikubur atawa dialungkeun ka tengah laut.
Teu aya rézim anu sakitu kuat tohagana nepi ka bisa nahan arus gerakan sipil di nagara mana waé. Éta kanyataan sajarah. Teu aya rézim anu salawasna kuat, anu tungtungna henteu rubuh jeung eureun di tengah jalan.
Itungan anu pangbasajanna, lamun amarah geus muncak jeung rahayat tumpah ruah turun ka jalan pikeun unjuk rasa, teu aya kakuatan pulisi jeung militér anu bisa nandangan jumlahna.
Teu Aya Rézim anu Kuat
Pernyataan yén “teu aya rézim répresif anu leuwih kuat tibatan rahayat” mangrupa salah sahiji prinsip dasar dina filsafat politik.
Ampir sakabéh téori anu diajarkeun di paguron luhur ngeunaan kadaulatan rahayat (popular sovereignty), saperti anu diébréhkeun ku para teoritikus politik John Locke jeung Jean-Jacques Rousseau, nétélakeun yén pangawasa dibentuk dumasar kana kontrak sosial jeung rahayatna.
Lamun hiji rézim ngalakukeun tindakan sawenang-wenang jeung répresif ka rahayatna, kontrak sosial éta batal, sarta rahayat boga hak pikeun nyabut deui mandat anu geus dibikeun ka pangawasa.*
* Ridhazia, dosen senmior Fidkom UIN Sunan Gunung Djati, kolumnis, paniten psikologi jeung pasualan komunikasi sosial pulitik, nganjrek di Bandung, Jawa Barat.
Comments