Ku: Ridhazia
PRAKTEK tumbal lalaki mangrupa bagian tina ritual kapercayaan jaman baheula. Tapi éta lain ciri peradaban modéren.
Leuwih-leuwih lamun dikaitkeun jeung pernyataan Menteri PPPA Arifah Fauzi anu ngusulkeun supaya gerbong husus awéwé dipindahkeun ka tengah rangkaian KRL, patalina jeung kajadian kacilakaan karéta di Stasiun Bekasi Timur, Bekasi, Jawa Barat, dina Senén (27/4/2026) peuting.
Pernyataan éta ngundang kritik ti publik sabab méré kesan yén lalaki bisa jadi “tumbal” dina kacilakaan. Padahal saenyana, kasalametan téh hak sakabéh panumpang tanpa ngabédakeun génder.
Tumbal Lalaki
Istilah tumbal lalaki ngingetkeun kana peradaban Peradaban Minoa, salah sahiji peradaban pangkolotna di Éropa (kirang leuwih 3000 SM – 1450 SM) anu mekar saméméh Yunani Kuno, kapanggih ku tim arkéolog di Pulo Kreta.
Prakték “tumbal” sarupa ogé kapanggih dina peradaban bangsa Peradaban Maya. Bukti-buktina kapanggih dina guha karamat Chichen Itza, tempat kapanggihna 127 tulang manusa.
Tim arkéolog manggihan yén sakitar 80 persénna téh budak lalaki umur 3 nepi ka 11 taun anu jadi korban ritual, lain mojang parawan saperti anggapan saméméhna.
Di Jepang ogé aya prakték tumbal lalaki anu disebut hitobashira atawa “pilar manusa”, nyaéta tradisi nandur atawa ngubur manusa dina struktur wangunan atawa proyék (saperti sasak atawa bendungan) pikeun nyenangkeun hate déwa.*
* Ridhazia, dosen senior Fidkom UIN Sunan Gunung Djati, jurnalis jeung kolumnis, paniten psikologi jeung pasualan komunikasi sosial pulitik, nganjrek di Bandung, Jawa Barat.
Comments