Ku: Ridhazia
GOSIP identik jeung desas-desus. Beuki “digosok” beuki karasa sipna. Hartina, beuki rame, beuki matak panasaran. Utamana lamun nyabit reputasi tokoh publik, kaasup présidén.
Cicing!
Cicing nalika ngadéngé gosip mangrupa sikep wijaksana. Sabab, gosip mindeng eusina béja bohong, fitnah, atawa informasi négatif anu teu méré mangpaat kana kahirupan.
Sanajan ngan ukur ngadéngékeun sacara pasif, sarua goréngna jeung nyebarkeunana. Lantaran, éta hal bisa ngaruksak.
Kabiasaan resep ngadéngé gosip sok dipatalikeun jeung handapna ajén diri sarta kamampuh pribadi. Sabab, ngarasa hirup batur leuwih goréng tibatan dirina. Padahal dina kanyataanana, malah ngagambarkeun dirina sorangan leuwih goréng deui.
Ku milih teu aub dina gosip, dina rupa-rupa ajaran agama ogé dianggap minangka jalan praktis pikeun nyingkahan fitnah jeung dosa.
Nyaéta nyebarkeun béja bohong atawa tuduhan palsu pikeun ngaruksak ngaran hadé batur. Malah, pangaruhna disebut leuwih kejem tibatan rajapati, lantaran bisa ngancurkeun kahormatan jalma.
Pasualanana, gosip téh mindeng dibumbuan ku kabohongan jahat. Antukna, anu ngadéngékeunana ogé bisa kabawa aub dina nyebarkeun hal anu teu bener.
Eureunkeun!
Saran praktis séjénna nyaéta ngeureunkeun ranté gosip. Motong siklus gosip sarua jeung ngajaga kohésivitas sosial. Cicing mangrupa wujud empati sangkan teu kabawa arus sarta teu milu nganyenyeri parasaan batur.*
* Ridhazia, dosen senior Fidkom UIN Sunan Gunung Djati, jurnalis jeung kolumnis, paniten psikologi jeung pasualan komunikasi sosial pulitik, nganjrek di Bandung, Jawa Barat.
Comments