Ku: Ridhazia
IEU istilah rada rancu lamun disandingkeun jeung sebutan — contona agama Islam atawa agama-agama séjén — nepi ka “agama digital” katingalina siga agama “anyar”.
Padahal nu dimaksud ku agama digital téh nyaéta digitalisasi agama, nya éta prosés ngarobah pesen-pesen agama ti nu tadina dina bentuk analog jadi digital ku komunitas agamis di rohangan maya.
Ti analog ka digital
Kelompok nu disebut aliran “agama anyar” ieu sabenerna ukur dina tahapan ngarobah médiana wungkul (lain pesenna), ti nu tadina dina bentuk kertas, audio, atawa vidéo jadi bentuk digital saperti file digital, database, atawa kode.
Sadayana pesen dikemas maké téknologi anyar pikeun interaksi nu tujuanana sarua: nguatkeun iman jeung tujuan, ngaliwatan aplikasi jeung platform média sosial saperti Facebook, Instagram, WhatsApp, Tiktok, jeung sajabana.
Pondokna
Pondokna, omongan ngeunaan agama digital téh lain nanaon iwal ti médium pikeun ngamalkeun agama, nu dikonstruksi ku tokoh jeung organisasi agamis ti dunya nyata kana dunya maya.
Salian ti éta mah sarua kénéh. Ieu-ieu deui, ku jalma ieu-ieu deui. Lamun ngagunakeun kerangka pamikiran ti Anastasia Karaflogka (2002), kelompok agama digital téh teu leuwih ti ‘religion on cyberspace’ wungkul.
Cyberspace nya éta dunya maya, nya éta lingkungan virtual nu kabentuk ku jaringan komputer jeung sistem éléktronik nu silih sambung. Ieu rohangan tempat komunikasi, tukeur data, jeung interaksi digital lumangsung.
Sabab cyberspace téh lain rohangan fisik, tapi rohangan virtual nu aya dina jaringan nu teu katingali siga interaksi di masjid. *
* Ridhazia, dosen senior Fidkom UIN Sunan Gunung Djati Bandung, jurnalis jeung kolumnis, paniten psiologi jeung pasualan komunikasi sosial politik, nganjrek di Bandung, Jawa Barat.
Comments