Ku: Nisa Fauziah
DI loba kota gedé di Indonesia, utamana Jakarta jeung Bandung, fenomena hustle culture beuki karasa jadi bagian tina kahirupan sapopoe. Barudak ngora biasa nganggeuskeun sibuk minangka identitas, digawé teu eureun-eureun minangka kahadéan, jeung kacapean minangka tanda kamajuan. Di balik narasi éta, aya tekanan sosial jeung ékonomi nu ngawangun budaya kerja nu ampir teu bisa dipertanyakan.
Média sosial ogé ngadorong normalisasi kasibukan. Unggahan ngeunaan lembur, digawé ti kafe, atawa boga sababaraha proyek sampingan sok dipikiran minangka indikator kasuksésan. Gambaran saperti kitu ngabalukarkeun kompetisi anu teu katingali; siga-siga waktu reureuh téh jadi barang mewah, lain kabutuhan dasar. Akibatna, loba rumaja ngarasa katinggaleun lamun teu salawasna produktif.
Ti sisi ékonomi, kaayaan ieu teu bisa dipisahkeun tina mahalna biaya hirup nu teu sasuai jeung upah nu cenderung stagnan. Generasi ngora kepepet kudu nyokot pagawéan tambahan pikeun ngahontal standar finansial minimal: mayar kontrakan, cicilan, transportasi, jeung kabutuhan sapopoé. Struktur ékonomi nu ngadesek ieu nu ngajadikeun hustle culture lain ukur gaya hirup, tapi strategi pikeun bertahan.
Salian ti éta, perusahaan ogé boga peran dina ngajaga budaya ieu. Loba lembaga muji pagawé nu réla digawé ngaliwatan jam kantor tanpa mikirkeun kasejahteraan jangka panjangna. Bukannya nekenkeun produktivitas anu séhat, sababaraha lingkungan kerja malah ngaglorifikasi pangorbanan waktu pribadi pikeun kapentingan institusi.
Dampakna, kaséhatan méntal jadi isu nu teu bisa dianggurkeun deui. Stres, kacapean émosional, jeung burnout beuki loba karandapan ku umur nu beuki ngora. Sanajan kasadaran ngeunaan kaséhatan méntal mimiti ningkat, tekanan pikeun tetep produktif masih nyieun loba jalma hampang ngaku yén maranéhna sabenerna keur kacapean. Masyarakat tacan biasana ningali reureuh salaku pemulihan, tapi sok dianggap mundur.
Fenomena ieu ogé nyababkeun robahna budaya. Baheula, digawé teuas dipandang minangka jalan ka stabilitas. Ayeuna, digawé teuas kadang ngan ukur ngahasilkeun kadar bisa bertahan. Cara mikir generasi ngora kana kasuksésan ogé aya pergeseran: lain ngan ukur boga pagawéan tetep, tapi milih pagawéan anu henteu ngorbankeun kahirupan pribadi. Kaperluan kana work-life balance jadi tuntutan anyar.
Sigana waktuna Indonesia marios deui narasi ngeunaan produktivitas. Ngabenerkeun budaya kerja lain hartina nolak kerja keras, tapi mulangkeun makna hirup anu leuwih manusiawi. Lamun generasi ngora wani nanya sabenerna kana normalisasi kacapean, ti didinya kasempetan robahan bakal kabuka. Indonesia butuh lain ngan pagawé produktif, tapi masyarakat anu séhat sacara méntal, sosial, jeung émosional.*
*Nisa Fauziah, mahasiswa Prodi Ilmu Jurnalistik Fidkom UIN Sunan Gunung Djati nu keur tatahar seminar proposal pikeun panalungtikan skripsi, nganjrek di Bandung, Jawa Barat.
Comments