Ku: Nova Ayu Elysia
DINA sababaraha taun ka tukang, dunya pagawean di Indonesia keur ngalaman parobahan gedé anu henteu sok katingali ku sakumna jalma. Salah sahiji fenomena anu ayeuna loba dibahas nyaéta “silent resignation”, nyaéta kaayaan nalika nonoman pagawe masih kénéh aya di kantor tapi semangat jeung partisipasina laun-laun ngaleungit. Ieu téh henteu ribut, tapi karasa pisan pangaruhna.
Aya sababaraha sabab anu jadi latar tukangna. Tuntutan kerja nu beuki luhur, budaya lembur anu siga-sigana wajib, ditambah tekanan pikeun salawasna produktif, nyieun loba nonoman ngarasa beurat. Tibatan mundur sacara resmi, maranéhna milih ngalambatkeun ritme jeung ngalakukeun pagawean sakadar pikeun nyumponan kabutuhan ekonomi.
Di pihak perusahaan, fenomena ieu mindeng teu katempo. Produktivitas memang teu langsung turun, tapi kualitas interaksi, kreativitas, jeung inovasi beuki kendor. Lamun pagawe hadir sacara fisik tapi teu aya sacara mental, organisasi laun-laun kaleungitan énergi penting pikeun maju.
Samentara éta, nonoman kiwari nyanghareupan kaayaan sosial-ekonomi anu beuki ruwet. Harga kabutuhan pokok ningkat, biaya tempat tinggal beuki mahal, sedengkeun jaminan karir henteu salawasna pasti. Dina kaayaan kitu, loba ti maranéhna milih bertahan bari ngurangan stres tibatan dikejar ku ambisi anu ngaleuleuskeun.
Fenomena ieu nuduhkeun yen dialog brukbrak antara pagawe jeung dunungan penting pisan. Tinimbang nungtut produktivitas tanpa wates, perusahaan perlu ngawangun budaya kerja anu leuwih séhat: jam kerja anu wajar, apresiasi anu jelas, sarta kasempetan tumuwuh nu nyata. Nonoman teu nungtut kanyamanan berlebih, ngan perlu kaadilan.
Tapi pagawe nonoman ogé kudu ngatur deui ekspektasina. Teu kabéh prosés bakal gancang, teu kabéh prestasi kudu instan. Aya nilai penting tina konsistensi, komunikasi, jeung kamampuh émosional anu kudu terus diasah sangkan dunya pagawean henteu karasa jadi beban wungkul.
Tungtungna, “silent resignation” kuduna jadi panggeuing keur sakabeh Dunya kerja anu leuwih manusiawi ngan bisa kabentuk lamun dua pihak silih ngarti. Dina jaman parobahan téknologi anu sakitu gancangna, kaséhatan méntal, empati, jeung hubungan antarjalma jadi pondasi nu paling berharga pikeun mangsa nu bakal datang.*
* Nova Ayu Elysia, mahasiswa Prodi Ilmu Jurnalistik Fidkom UIN Sunan Gunung Djati, mikaresep pasualan kaum milenial jeung sosial pulitik, nganjrek di Bandung, Jawa Barat.
Comments