Ku: Ridhazia
PANARJAMAHAN yén “ngahontal ka langit téh sabenerna ngabumi” dina kontéks Isra Mi‘raj mangrupa métapora ngeunaan hakékat kahontalna spiritual pangluhurna anu saluyu jeung lampah nyata dina kahirupan.
Ieu mangrupakeun rumusan ngeunaan kasadaran puncak, nyaéta kasadaran anu aya saluareun raga manusa. Hiji pangalaman subyéktif anu lain mangrupa papisahan.
Tapi kasadaran tina materi fisik sacara harfiah. Henteu ngalayang misah, tapi ngahiji.
OBE
Dina widang élmu pangaweruh, kasadaran saluareun raga manusa ieu disebut “Out-of-Body Experience (OBE)”, nyaéta kaayaan nalika hiji jalma saolah-olah bisa ngarasakeun jeung niténan dunya tina sudut pandang anu aya di luar awak fisikna sorangan.
Hiji persepsi spasial, ngarasakeun dunya tina sudut pandang anu béda atawa jauh tina raga, tapi justru nimbulkeun rasa keterhubungan anu leuwih jero.
Schleiermacher
Ngahutang kana téologi Schleiermacher, yén kasadaran diri téh ngamuat “rarasaan anu nuduhkeun ayana hiji Zat séjén anu mutlak, nyaéta Gusti”.
Téologi ieu museur kana pamahaman yén agama téh minangka “rarasaan gumantung sacara mutlak” (feeling of absolute dependency) ka Gusti.
Hiji pangalaman intuitif anu henteu saukur diwatesan ku dogma atawa élmu rasional.*
* Ridhazia, dosen senior Fidkom UIN Sunan Gunung Djati, jurnalis jeung kolumnis, paniten psikologi jeung pasualan komunikasi sosial pulitik, nganjrek di Bandung, Jawa Barat.
Comments